Het zijn weer van die dagen.
Weken. Maanden.
Het serviesgoed en bestek liggen
vol etensresten op het aanrecht.
De keukenkastjes zijn gekraakt
door anarchistische aardappelen
met hanenkammen van kiemen.
In de pan liggen gekookte rode bieten
op een bedje van dons.
Samen met mijn culinaire ambities
verdwijnen ze in de prullenbak.
De pizzadozen stapelen zich op,
vormen een fort
en daar zit ik dan:
Koningin Tranendal,
op mijn troon van tragiek,
een kroon van klitten op mijn hoofd.
Ik zoek troost in een kop thee.
Hopelijk valt de vraag van Pickwick mee.
Ik trek het zakje open en lees:
Welke vraag zou jij bedenken
voor op een theelabel?
Deze meta-situatie breekt me op.
Ik schreeuw in de leegte van de kamer:
"Nee, Pickwick, nee!
Dit is niet de afspraak!
Ik betaal jullie om vragen te bedenken.
Ik wíl best in een existentiële crisis belanden,
maar ik wil daar geen moeite voor doen!"
Maar moeite doen moet.
Een soldaat vertelde mij
dat een gedisciplineerd leven begint
met het opmaken van je bed.
Sindsdien maak ik elke ochtend
met tegenzin mijn bed op.
Sindsdien leid ik,
met tegenzin,
een gedisciplineerd leven
Jaimy Hindriks