‘Het is belangrijk om in jezelf
een lege ruimte te bewaren’,
vertel ik de opgezette marter
van het kringloopcentrum.
‘De wereld wil je continu vullen
als een traag druppelende kraan.’
De marter zwijgt instemmend.
Een vrouw tikt mij op de schouder
om te vragen of het wel goed gaat.
‘Dit bedoel ik dus’, fluister ik richting
het dier. ‘Ze klimt zo mijn schedel in’.
In de kraaloogjes van de marter
ontwaar ik een oud verdriet.
Josse Kok